25-09-06

Vriendschap

Lig ik al gans de avond te denken aan wat ik voor vandaag op mijn blog moet gaan schrijven, maar ik kan over zoveel schrijven maar moet jullie dan natuurlijk nog interesseren ook.  Sommige dagen heb ik daar totaal geen enkel probleem mee maar vandaag is het wel anders, want feitelijk heb ik vandaag niks anders gedaan dan aan de pc gezeten. Kan jullie misschien eens vertelen dat ik voor de zoveelste keer me weer eens bedrogen voel door iemand die ik heb leren kennen langs een forum en heb daar een ganse tijd en heel goed contact mee gehad. Maar in die tijd zat die persoon diep in de put en door onze dagelijkse gesprekken die niet altijd even makkelijk waren is het me uiteindelijk dan toch gelukt om die persoon er terug boven op te geraken. Maar nu kan er zelf geen mailtje meer  van af, zelf stuur ik nog van alles naar die persoon maar iets terug krijgen is reeds verleden tijd. Voor ik met die persoon aan die gesprekken begon had ik me voor genomen om me nooit meer te laten gebruiken voor zoiets want was nog al met mijn hoofd tegen de muur gelopen met andere mensen die hetzelfde deden, maar toch heb ik me weer laten vangen. Vraag me nu zelf af wanneer ik eindelijk eens slimmer ga worden en me van de andere niks meer ga aantrekken als ze in de problemen zitten. Tenslotte als ik zoiets meemaak en dat is reeds verschillende keren gebeurt dan kan ik ook met niemand terecht en sta ik er samen met mijn vrouw  ook alleen voor.

Het toppunt is wel dat het telkens mensen zijn die chronisch ziek zijn en van zulke mensen verwacht je toch dat ze begrijpen dat het voor iemand anders niet makkelijk is om een ander zijn problemen op te lossen, en ook dat ze het beter begrijpen dan gezonde mensen dat je soms ook best wat hulp kunt gebuiken, maar niks is minder waar want eens ze geholpen zijn besta je precies niet meer voor hun.

Moet eerlijk toegeven dat ik hier met mijn blog meer vriendschap heb mogen ontvangen dan van de andere zieken die ik ken en dat had ik zeker en vast niet verwacht. Ben mijn blog gewoon opgestart om eens iets anders te kunnen doen en had nooit gedacht dat het zo een impact zou kunnen hebben op mijn leven, maar spijt heb ik er zeker niet van want vind het bijna het beste wat ik de laatste jaren gedaan heb. Heb hier het gevoel dat ik in een hechte familie ben terecht gekomen en dat verwachte ik zeker niet.

Misschien vinden jullie nu wel dat ik teveel van andere mensen verwacht en zijn er zelfs bij die denken dat ik aan het zeuren ben maar bij gebrek aan beter moest me dit toch even van mijn lever, en ondertussen heb ik dan toch weer een berichtje voor de nieuwe week te starten.

 

Hoop dat het voor iedereen een goede week mag worden, met heel veel geluk en weinig tegenslag.    

00:28 Gepost in Algemeen | Commentaren (9)

Commentaren

Tja Etienne... Zo zit het leven vaak in elkaar...je geeft en geeft en krijgt soms noppes terug...da's heel waardeloos! Maar ik hoop eigenlijk, dat je niet 'slimmer' wordt...blijf alsjeblieft een compassievol mens...van die andere zijn er al zoveel op de wereld. Ik ben ook misschien een beetje te naief, maar dan maar af en toe het deksel op de neus krijgen, vind ik hoor. Ik kan niet werkeloos toezien hoe anderen lijden, hoewel ik er zelf dan soms last van krijg, omdat ik niet meer zo stressbestendig ben als ik ooit was.
En als er mensen zijn die zeggen dat je zeurt...??? Gewoon lekker laten kletsen...het is JOUW blog en je zet erop wat je wilt hè! :-)))
Groetjesssssssssssss!!

Gepost door: mizzD | 25-09-06

bedankt helaba, hiermee wil ik je bedanken met je reactie op mijn nieuw blogje. Die van jou is allesinds super! groetjes

Gepost door: sylvie | 25-09-06

Goeiemorgen Etienne ja zo zijn er veel mensen... jammer is dat!
ik ben weer helemaal bijgelezen. Die paar dagen aan t zeetje hebben me goed gedaan... ik kan er weer tegen...:o)
Ik zag die foto's van jullie tuin... om jaloers op te worden!!! Amaai seg die is mooi onderhouden en lekkere groenten à volonté!
Nog een hele fijne maandag!
Groetjes

Gepost door: Lizy | 25-09-06

hey bedankt voor de vrejaardagswensen, heel lief!
Wat je schrijft, daar herkennen veel mensen zich in, vrees ik. Als ze diep zitten mag je altijd klaarstaan en dat doe je dan met plezier, maar als ze je niet meer nodig hebben hoor je plots niets meer. Enkel de echte vrienden blijven hangen en net daaraan herken je de echte vrienden.
Ik heb ook al erg veel steun gevonden hier op blog en voor mij voelt het ook een beetje als één grote familie. Dus ook nog geen seconde spijt gehad dat ik eraan begonnen ben.
Fijne maandag nog.

Beesken

Gepost door: beesken | 25-09-06

:-) je had gelijk, vandaag was echt niet leuk!!

groetjes

Gepost door: Ourlipsaresealed | 25-09-06

hey en ook nog eens bedankt voor de link, je krijgt er ééntje terug want ik kom hier ook graag lezen, hoor.

Beesken

Gepost door: beesken | 25-09-06

Etienne man ... ... als je zoals ik bent, zal je je nog dikwijls laten vangen, want dat zit in je lijf, je mag nog 1.000 keer zeggen, nu is 't gedaan, dit was de laastte keer, no way man, ik ken dat, de volgende keer spring je er terug in.
...
Wat ik nu wil zeggen is misschien minder erg dan wat jij meemaakte.
Maar waar ik me soms (onnodig of niet ???) een beetje kan op ergeren, is dat sommigen op de blog enorm vriendelijk zijn, maar enkel reacties sturen als ik er één stuur, dat kan weken duren, alle dagen, no problem, maar de dag dat je even geen tijd hebt, krijg je zip, nothing, niets.
Soms test ik dat dat eens (niet bij mijn regulars hoor) door een paar dagen niets te reageren. En dan begint het spel weer, je mag een week wachten, je krijgt niets, je plaatst een reactie en 30 minuten later krijg je er ééntje terug. Je krijgt dus wel een reactie, maar ik vind het erg.
Maar enfin, gelukkig heb ik in een kleine 4 maanden toch een sterke kern van blogvbrienden kunnen opbouwen.

Gepost door: Breydel | 25-09-06

Etienne wat u hier schijft is waar maar die zieke mensen hebben steun nodig , ik kom zo juist van bij Lucretia , Anita en veerle , maar als iedereen blogvrienden/innen laat vallen , omdat ze ziek zijn en dit ook nog dat kan mij en iedereen overkomen , maar het zijn zij die het meeste steun nodig hebben , om er zich aan op te trekken , genezen kan ik ook niet maar het helpt in de meeste gevallen.
groetjes Etienne

Gepost door: uiltje4 | 25-09-06

Etienne, Ik kan er van meespreken. Maar wij mogen nog duizend keer zeggen "nu is het gedaan, nu laat ik mij niet meer vangen". Wij zitten gewoon zo in elkaar. Dus de volgende keer dat er iemand onze hulp nodig heeft, gaan wij wéér klaar staan en daar onze (weinige) energie die we hebben insteken.
Nog een fijne avond,
Kaatje.

Gepost door: kaatje | 26-09-06

De commentaren zijn gesloten.