05-06-06

Een verloren jaar 2003

Veel weet ik niet te vertellen over dit jaar want er zijn veel gaten in mijn geheugen van wat er gebeurt is, en meestal weet ik dan nog iets omdat het achteraf door mijn vrouw tegen me verteld is. Wat ik zelf nog weet is dat ik dat jaar heel veel in de zetel liggen slapen heb en dat zowel tijdens de dag als tijdens de nacht, hoe het komt dat ik 's nachts niet in mijn bed ben gaan liggen dat weet ik niet maar werd toch dikwijls 's morgens wakker in de zetel.
Ook moest de dosis met de morfineklevers 2 keer verhoogd worden dat jaar en dat maakte zeker dat ik hier rondliep als een zombie, dat jaar ben ik niet buiten gekomen en tijdens de zomer was ik ook meer binnen dan buiten te vinden en dat was vroeger wel anders geweest want als het dan mooi weer was zat ik altijd in de tuin. Moet niet zeggen dat ik dikwijls met een depressie zat maar kan beter zeggen dat ik gans het jaar in een depressie zat en of ik er nu pillen voor nam of niet het maakte weinig uit, iedereen moest me met rust laten en het liefste had ik nog dat niks tegen me gezegd werd. Van mijn vrouw weet ik dat ze gezegd heeft dat ze dat jaar veel bij de buren in hun tuin is gaan helpen, want het was voor haar ook geen pretje om hier steeds met iemand te moeten samenleven die eigenlijk niet meer wilde leven.
Ik wist dat ik met de morfine klevers niet eeuwig kon blijven verhogen en dat er een grens was maar op dat moment trok ik me daar niks van aan en op het laatste van het jaar moest ik steeds de laatste dag van de klevers pijnstillers bijnemen want anders was die laatste dag altijd een marteling van de pijn. De dokter wilde het zolang mogelijk uitstellen dat ik de hoogste dosis zou nemen want eens ik daaraan begon zou ik in de problemen komen zitten omdat ik geen morfinepomp wilde hebben. De dokter probeerde me steeds te overhalen om de pomp te proberen omdat de dosis morfine dan hee lweing was maar ik dacht altijd " en wat gaat er gebeuren als dat dan niet meer helpt" .
Dat jaar moest ook de batterij van de neurostimulator vervangen worden want ze was leeg, maar dit heb ik laten doen onder plaatselijke verdoving omdat ik dan dezelfde dag terug naar huis mocht gaan, want ik wilde zo weinig mogelijk tijd in de kliniek doorbrengen omdat ik daar al genoeg gelegen had.
De foto hieronder hebben ze speciaal getrokken in  zwart-wit omdat ik toch zo wit was als een laken en wist niks van die foto af tot verleden jaar.

  

03:15 Gepost in Ziek | Commentaren (4) | Tags: morfine, etienne, pijn

Commentaren

*** Bedankt voor je bezoek. Zo te lezen hebt U al een lijdensweg ondergaan. Hopelijk vindt U veel steun in Uw blog. Nog een prettige tweede pinksterdag toegewenst.

Gepost door: Piet | 05-06-06

Goede tweede pinksteren Mooi dat je volledige lijdensweg en ervaringen met anderen wil delen. Had je dat allemaal in een dagboek genoteerd dat je alles nog zo goed weet? Hoe gaat het nu ondertussen met je?

Gepost door: Wens | 05-06-06

Bedankt Voor jullie bezoekje en had inderdaad al die jaren een dagboek bijgehouden.

Gepost door: Etienne | 05-06-06

*** Bedankt voor je bezoekje...
Hopelijk gaan we snel naar de 10000 hé :-)
xxx

Gepost door: Veronique | 05-06-06

De commentaren zijn gesloten.