02-06-06

Nieuwe problemen 2000

In dit jaar sukkel ik van de ene depressie in de andere en ondanks verschillende soorten van anti-depressiva geraak ik er feitelijk nooit echt volledig uit, dus is de toestand hier in huis ook alles behalve plezant voor iedereen.
In juli gaat ineens de dochter samenwonen met haar vriend en denk dat dit vooral komt de de sfeer die hier hangt want, want als niemand iets mag zeggen of er komt een boel  commentaar op dat ge dat toch niet volhoud en het ook geen leven is voor andere mensen die met je samenwonen. Met de pijn gaat het nog steeds bergaf en  ondanks alle onderzoeken staan de dokters nog steeds even ver namelijk nergens.
Eind oktober moet ik terug binnen in  de kliniek voor een reeks van drie onderzoeken en het zijn zeker mijn favoriete onderzoeken niet want ze worden uitgevoerd door middel van een sacrale catheder. De eerste behandeling daarmee is de pijnlijkste die ik ooit heb meegemaakt en nog een geluk voor de dokter en verpleegers dat ik op mijn buik moet liggen en niet weg kan want alles wat in mijn bereik ligt gooi ik weg omdat de pijn van de behandeling maar niet ophoud en steeds erger wordt. Het is precies of ze zitten met een naald tot in je hoofd en keel te steken en de dokter verstaat niet hoe ik zo een pijn kan ondervinden bij die behandeling, want tenslotte zitten ze met een naald langs die catheder in mijn ruggemerg maar wel gans onderaan in mijn rug. Toen die behandeling voorbij was was ik opgelucht dat het deze keer voorbij was, maar krijg daarna nog nieuws dat me zeker niet aanstaat want moet de volgende 2 weken telkens terug komen voor een soort gelijke behandeling.
Gewoonlijk komt telkens na zo behandeling de dokter nog eens langs voordat je naar huis mag maar deze keer zie ik hem niet maar zijn assistent en die verontschuldigd zich omdat niemand verwacht had wat er gebeurt is en dat ze nu misschien weten wat er aan de hand zal zijn maar dat zal ik na de volgende behandelingen te weten krijgen, omdat ze dan zeker zullen zijn.
In  elk geval de volgende 2 dezelfde behandelingen vallen goed mee en  de laatste keer gebeurt zelf onder volledige narcose omdat ze nu weten wat er mis is. Na de behandeling komt de dokter me dan eindelijk het nieuws vertellen en aan zijn gezicht te zien is het zeker geen kleinigheid; volgens al hun onderzoeken en de testen zijn ze practische zeker dat mijn ruggemerg aan het verbrokkelen is vandaar ook de hevige pijn bij die vorige test. Er iets  aandoen kunnen ze niet en hoe het komt dat dit gebeurt weten ze ook niet, het enige dat ze kunnen doen is zoveel mogelijk de pijn ervan stillen en ondertussen hebben ze ook alle onderzoeken gedaan voor het inplanten van een morfinepomp en dat wist ik niet. De dokter weet dat ik tegen zo een pomp ben omdat hij het er al eens over gehad heeft , ik wil dit zolang mogelijk uitstellen omdat dit het laatste redmiddel is. Dus zit er nu maar een ding meer op en dat is de pijnmedicatie terug aanpassen want de vorige voldeed niet maar nu ze weten wat er scheelt kunnen ze wel gerichter gaan werken ermee maar toch wordt het weer een pijnstiller die afgeleid is van morfine en deze keer zijn de bijwerkingen wel heel raar.     

11:12 Gepost in Ziek | Commentaren (1) | Tags: etienne, pijn

Commentaren

Niet opgeven ! Nie pleuje zeggen ze in Gent. Ik wou je gewoon een hart onder de riem steken, al kan ik mij niet echt voorstellen wat het is om continu met pijn te moeten leen. Sterkte !

Gepost door: Ann | 02-06-06

De commentaren zijn gesloten.