01-06-06

Toch weer tegenslag 1999

Na de inplanting van de stimulator gaat het een paar weken goed, maar een paar dagen voordat ik op controle moet komen veranderd ineens de stimulatie en zitten de tintelingen totaal op een andere plaats dan voorheen en dat voorspelt zeker niks goeds. Op de controle kom ik dan te weten wat er mis is de electroden zijn namelijk verplaatst en zijn gans naar beneden in mijn rug gezakt. Wat hier de reden van is weet men niet maar één ding staat vast de electroden moeten opnieuw op zijn plaats gestoken worden dus dat betekend opnieuw een opname in de kliniek, en gans de procedure moet opniew gedaan worden.
Op 24 februari moest ik binnen voor de plaatsing van de electroden en deze keer valt de ingreep ferm tegen, de eerste electroden gaan ze laten zitten omdat het te lang zou duren eer ze die eruit zouden krijgen en de nieuwe steken duurd reeds 2 uur, eens die erin zitten mag  ik eindelijk terug neerliggen in mijn bed en dat doet heel veel deugd want zo 2 uur gebukt op de operatietafel zitten is zeker geen lachertje.Heb nu wel terug een pak minder pijn nu alles terug in orde is en dat maakt alles de moeite waard.
De enige tegenslag die ik heb is dat ik de stimulator tijdens de nacht niet kan afzetten want dan zou ik de batterij sparen en er langer mee verder kunnen maar als ik ze afzet kan ik niet slapen van de pijn dus heb ik weinig keus.
Juli : moet terug beginnen met pijnstillers te nemen want nu heb ik op een andere plaats terug pijn gekregen en daar helpt de stimulator totaal niet voor, en door die zware pijnstillers wordt de sfeer hier in huis ook niet beter. Ik kan door de pijnstillers niks meer verdragen en iedereen loopt hier op te toppen van zijn tenen. Ook durven ze me niet meer alleen laten want ik zie het echt niet meer zitten om op deze manier verder te moeten leven en er is gedurig iemand thuis om me in het oog te houden. Een paar weken later zit ik volledig aan de grond en wil niet meer verder en sluit iedereen rond me van me af en wil door iederen met rust gelaten worden. Uit pure wanhoop roept mijn vrouw de hulp in van de huisdokter en als die binnenkomt ziet hij direct wat er mis is en hij besluit dat het meer dan tijd is dat ik anti-depressiva begin te nemen want anders zou het wel eens verkeerd kunnen aflopen.
Door al de pijn en de pijnstillers zit ik steeds meer tijdens de nacht beneden en dan zit ik gewoon te denken wat ik feitelijk nog aan mijn leven heb en ook of het niet beter voor de andere zou zijn idien ik er niet meer zou zijn.
Moet nu ook regelmatig terug naar de kliniek voor allerlei inspuitingen maar niks helpt en de resultaten van de scanner laten ook niks nieuws zien , dus moet alles weer van vooraf aan beginnen. In de kliniek komen er 5 dokters samen om te praten wat er feitelijk mis zou kunnen zijn maar ze staan ook voor een raadsel en de pijndokter vind het meer dan tijd dat ik overschakel op zwaardere pijnstillers en deze keer zijn het afgeleide producten van morfine en als ik de bijwerkingen lees dan beloofd het een plezante tijd te worden. Wat ik dan nog niet weet dat ik de komende jaren door een hel zal gaan door al die pijnstillers die steeds maar zwaarder worden omdat er gewenning optreed.
Het ergste vind ik nog dat ik op oudejaarsavond de uren zit af te tellen totdat iedereen naar huis zou gaan want ik heb me weer eens opgesloten in mijn eigen wereldje en wil met niemand contact meer hebben, en dat zal de volgende jaren alleen maar slechter gaan worden. 

Ondertussen heeft mijn vrouw door de stress een huidziekte gekregen en moet ze nu ook regelmatig naar de dokter, veel valt er niet aan te doen en ze moet van alles en nog wat proberen maar zolang ze niet van die stress verlost geraakt zal er weinig helpen. Maar ja geraak hier in huis maar eens van de stres verlost met al die miserie. 

00:54 Gepost in Ziek | Commentaren (3) | Tags: etienne, neurostimulator, pijn

Commentaren

:-) veel sterkte Etienne !!
en het leven is het altijd waard om te blijven leven hé
ook al is het soms moeilijk door de voordurende pijn
ik wens je een fijne donderdag toe
groetjes

Gepost door: Borriquito | 01-06-06

Volhouden hoor! Etienne, ik begrijp je pijn maar al te goed. Ik heb onderaan mijn rug twee kapotte tussenwervels, en heb al jaaaaren een verschrikkelijke rugpijn. Twee keer ben ik moeten plat blijven liggen, niet omdat dat een remedie was, maar gewoon omdat de ontstoken wervels tegen mijn zenuw duwden, en ik dus niet meer kon lopen. In elk geval: ik wens je veel moed en kracht om door te gaan. Al lijkt alles soms één grote ellende, er is steeds wat om voor te leven, echt. Blijven bloggen, trouwens, je verhaal geeft ook hoop aan anderen! Groetjes aan je familie,

Gepost door: WAN | 01-06-06

*** Ik wens je nog enorm veel sterkte toe!
Bedankt voor je bezoekje op mijn blogje, ik zal ook regelmatig eens komen loeren hiere :-)
xxx

Gepost door: Veronique | 01-06-06

De commentaren zijn gesloten.