31-05-06

Meer in het ziekenhuis dan thuis 1998

Na de operatie werd het na een maand duidelijk dat er meer aan de hand was dan alleen de kapotte tussenwervelschijven want de pijn die ik er nu bij kreeg zat totaal op een andere plaats. Dus terug onder de scanner maar er was niks te zien dat we zal niet wisten dus stelde de arts voor om 3 maand rug revalidatie te doen en dit 3 keer per week. De eerste weken waren een ware marteling want alles aan mijn rug deed pijn en de pijn waarvoor ik feitelijk kwam werd er ook niet minder op. Na 2 maand zei mijn arts om er mee op te houden en verder te gaan met een pijndokter. Schrok wel even want had hier nog nooit van gehoord , had wel nog het geluk dat er in dezelfde kliniek zo'n afdeling aanwezig was dus moest me niet ver verplaatsen. Die dokter begon direct al datums vast te leggen voor behandelingen zoals facetinfiltraties en het opzoeken van mijn zenuwen in mijn rug om die eventueel te verbranden zodat ze geen pijn meer zouden doorgeven. Was een ganse waslijst met datums en zag daarop dat ik elke week bijna een dag in de kliniek zou gaan doorbrengen.
Toen we halfweg de onderzoeken waren wisten we reeds dat het niet makkelijk ging worden om iets te vinden en de pijnstillers werden steeds meer genomen. Op een dag moest ik speciaal naar de kliniek komen omdat er dan een professor uit Nederland was die gespecialieceerd was in het opsporen van zenuwen in het lichaam, want dat was nu juist het grote probleem bij me de dokters vonden onderaan in mijn rug geen enkele zenuw waar die feitelijk aanwezig zouden moeten zijn. Dat onderzoek zal ik noot meer vergeten want het werd geen lachertje maar uiteindelijk heeft het toch resultaat gehad want de oorzaak werd gevonden van al mijn ellende. Al de zenuwuiteinden onderaan in mijn rug waren aan het afsterven en dat was de reden van al de pijn, een oorzzak hiervoor wisten ze niet en er was maar één mogelijke oplossing maar de dokters waren niet zeker dat het ging helpen. Ze zouden de pijn onder controle proberen te krijgen met een neurostimulator, toen ik dat de eerste hoorde dacht ik wat voor een beest gaat dat zijn.
De proef daarvoor zou doorgaan in november van dat jaar en indien het werkte zou ik eerst moeten wachten op de goedkeuring van het RIZIV want het koste zo maar eventjes  €10.000. Toen begonnen ze me uit te leggen wat ze gingen doen : ze zouden 2 elektroden in mijn rug aanbrengen en die werden tegen het ruggemerg geplaatst en dan verbonden met een uitwendinge batterij die ik kon regelen als ik meer stroom zou willen hebben om de pijn te verminderen. Alles zou gebeuren onder plaatselijke verdoving omdat ik toen ze de electroden plaatsen ik moest kunnen zeggen of de tintelingen van de stroom op de juiste plaats waren namelijk daar waar ik pijn had. Alles viel nog redelijk mee en ik had geluk want de pijn was er een pak minder door en na 3 maand kreeg ik de goedkeuring van het RIZIV en kon de definitieve stimulator geplaatst worden. Het enige wat de stimulator feitelijk doet zijn de pijn prikkels van de zenuwen die naar de hersens gaan in het ruggemerg zoveel mogelijk doen afstoppen door die stroomstootjes van de elektroden, op die manier geraken er minder pijn prikkels in de hersens en voelt men ook minder pijn.

Plaatsing stimulator en verbinding met electroden

A: uitwendig bediening systeem om de stroom sterkte te regelen
B: de electroden (maar moeten er 2 zijn)
C: de batterij die ingeplant wordt in de buik en die ook na een aantal jaar onder plaatselijke verdoving vervangen moet worden omdat de batterij leeg is.

09:18 Gepost in Ziek | Commentaren (2) | Tags: etienne, neurostimulator, pijn

29-05-06

Einde van het gewone leven 27-8-97

Toen ik die morgen uit mijn bed kwam had ik nooit kunnen denken dat dit de laatste keer zou zijn dat ik op een normale mannier uit mijn bed zou komen, en dat het de laatste uren zouden zijn van mijn leven zonder een sekonde pijn. Maar een paar uur later was mijn leven voor altijd veranderd, ik kon ineens niet meer weg van de pijn in mijn rug en mijn ene been wilde ook niet meer mee.
Dus direct de huisdokter gebeld en die zei dat ik zo vlug mogelijk onder de scanner moest. De uitslag was alles behalve oke en de dokter die gezegd had dat ik binnen 5 jaar in een rolstoel zou zitten indien ik hetzelfde werk nog zou blijven doen zou dan toch nog gelijk gaan krijgen, want na het failisement van de Boelwerf was ik terug mijn oude job gaan doen maar dan in de industrie.
Op de scanner was te zien dat ik 4 kapotte tussenwervelschijven had en dat die lagen te drukken tegen de zenuwen, omdat er vroeger al vanalles aan mijn rug geprobeerd was schoot er maar een ding over namelijk de slechtste zo vlug mogelijk verwijderen door een operatie en dat heb ik dan ook laten doen. In de plaats van de schijf werd er een blokje uit titanium tussen de wervels gestoken en de eerste maand werd het elke dag beter maar spijtig genoeg had ik te vroeg gedacht dat het in orde zou komen want feitelijk begon vier weken na de operatie de echte lijdensweg nog maar. 

Titanium blokjes tussen wervels :

 

16:32 Gepost in Ziek | Commentaren (0) | Tags: etienne, pijn

28-05-06

Eén van de hobby's van mijn vader (Etienne)

Sinds jaren houd mijn vader zich bezig met alles wat met tekenen en schilderen te maken heeft, hieronder enkele voorbeelden. Omdat mijn vrouw en mijn vader zich allebei bezighouden met bijna dezelfde hobby kunt U zich dan ook voorstellen dat hier genoeg aan de muren hangt maar dat maakt het juist zo gezellig vinden we.

Een schilderij:

Een aquareltekening:

27-05-06

Gert één van haar hobby's

Is wel al een tijdje geleden dat Gert nog getekend heeft maar erken dit toch nog steeds als haar hobby en de bewijzen hangen hier thuis aan de muur.

 

00:18 Gepost in Kunst | Commentaren (5) | Tags: gert, kunst

26-05-06

Aandenken aan de Boelwerf

Als aandenken aan de jarenlange aanwezigheid van de scheepswerf hebben ze 1 kraan laten staan op de terreinen van de werf. Ik hoop dat elke keer dat er een ex-aandeelhouder en politieker voorbijrijd en die kraan ziet staan hij zich schaamt van wat er al die werknemers is aangedaan. Dat ze de kraan maar goed onderhouden zodat ze er nog lang kan blijven staan zodat elke werknemer zich kan blijven herinneren hoe met werknemers wordt omgesprongen.

 

01:03 Gepost in Boelwerf | Commentaren (5)

25-05-06

Bezetting werf '94-'95

Op een bepaalde dag tijdens de middagpauze horen we op de radio dat alle voorstellen voor het reden van de werf in de grond zijn geboord, natuurlijk heeft na dit bericht niemand nog zin om terug aan het werk te gaan. Tot de wekrnemers hun grote ontgoocheling wordt er niet gereageerd door de militanten en delegees, maar dat is buiten de arbeiders gerekend want die beginnen op verschillende plaatsen op de werf het werk neer te leggen en eisen een algemene vergadering. Uiteindelijk wordt erop ingegaan maar de vergadering gaat dan wel door de volgende morgen om 7u30. Bij de meeste arbeiders staat echter het besluit al vast die dag wordt er niet meer gewerkt en vanaf de volgende dag wordt de werf opnieuw bezet.

Op de  algemene vergadering horen we weinig dat we nog niet weten maar de bezetting wordt een feit en terug worden de uitgangen versterkt.

We weten wel dat het nu moeilijker zal worden want het staat voor iedeeren precies al vast dat de werf nu voorgoed dicht zal gaan. Maar we hebben nog steeds een grote troef in handen namelijk de 2 schepen die in het dok liggen en nog niet volledig vertrekkens klaar zijn. Als we de vakbonds secretarissen horen praten dan is het alleen nog over een sociaal plan, maar toch zijn er nog een boel werknemers die geloven dat de werf een toekomst heeft en niet willen weten van een sociaal plan, en daarom willen ze dan ook allerlei acties op touw zetten.

Bezetting brug Temse.

<

Bezetting E17 Sint-Niklaas

De ingang van de rechtbank te Sint-Niklaas wordt geblokkeerd met beton blokken.

Bij een betoging te Brussel worden we reeds opgewacht door de rijkswacht en zoals te verwachten was komt hier miserie van. Iedereen die dicht bij de frieseruiters staat wordt gefilmd om later eventueel te kunnen gebruiken als bewijsmateriaal. Met een aantal mensen laten we die plek voor wat het is en gaan we naar een andere plaats en dat was natuurlijk niet gepland en het wordt moeilijk voor de rijkswacht om daar een stokje voor te steken. We worden wel gevolgd door een aantal rijkswachters maar feitelijk kunnen ze ons weinig of niks doen want we zijn gewoon met teveel mensen op verschillende plaatsen. We gaan niet in Brussel rond om vernietingen te doen maar gewoon om zoveel mogelijk lam te leggen, en feitelijk is dat daar geen enkel probleem een paar tunnels en kruispunten en alles zit daar in de knoop. Ondertussen hebben sommige van ons zich ook al voorzien van allerlei materiaal voor als de rijkswacht zou willen ingrijpen, maar wijselijk genoeg houden die zich op een veilige afstand want iedereen was er zeker van dat als de rijkswacht nu te dicht zou komen de betogers de rijkswacht zelf zouden aanvallen want iedereen van de werf is op dit moment woedend.

Na een lange bezetting moeten we spijtig genoeg wel aanvaarden dat dit het einde is en we aanvaarden de sociale enveloppe en de financiele tegemoetkoming maar op de geheime stemming hierover zijn er toch nog een aantal mensen die er tegen stemmen. Ook wordt er beslist dat er aan geen enkel schip wordt verder gewerkt voordat  al de beloftes van de regering zijn nagekomen en deze beslissing valt bij de vakbondsecretarissen totaal niet in goede aarde , want ondertussen hadden we gehoord dat erop een schip reeds verder gewerkt werd en daar moest toen direct mee gestopt worden. Na deze beslissing heeft de regering waarschijnlijk dag en nacht gewerkt want een paar dagen nadien had iedereen alles reeds ontvangen.

Het laatste schip gebouwd op de Boelwerf een chemische tanker de "Kemira Gas" met als bouwnummer 1546.

  

11:32 Gepost in Boelwerf | Commentaren (0)

23-05-06

Boelwerf na de bezetting '93 -'94

De eerste maanden na de bezetting van de werf gaat iedereen met volle moed terug aan het werk maar al vlug beginnen er twijfels de kop op te steken over de toekomst van de werf. De 2 schepen die zouden besteld worden door de vorige privé eigenaar gaan al niet door en de finaciering van de 2 shuttletankers komt ook in het gedrang want de eigenaar moet met 30% van de totale som over de brug komen en het fonds voor scheepskredieten legt de rest dan bij. Maar MAATS is slechts een klein consultingbureau en werkt in opdracht van een reder , wie de opdrachtgever is wil MAATS niet prijsgeven. MAATS wil of kan slechts met 2 %  voor de dag komen, 98 % zou dus door de belasting betaler moeten op gehoest worden en daardoor wil de Vlaamse regering geen waarborg geven voor die 2 tankers.

Stilaan begint het spook van technische werkloosheid boven te komen want zonder nieuwe bestelling kan men na het afwerken  van de 5 schepen in de montagehallen niet meer werken en moet er veel gedopd worden. Maar daar blijft het niet alleen met die toestand ook stilaan begint het in de aanbouw en afbouw met hetzelfde systeem te werken namelijk 4 weken doppen en 1 week werken. Omdat de bedienden niet tijdelijk werkloos gezet kunnen worden wordt er aan hun gevraagd om solidair te zijn met de arbeiders en een deeltje van hun loon af te staan om het bij de werkloosheiduitkering van de arbeiders bij te leggen, maar dat weigeren ze te doen en dus is de sfeer tussen de bediende en arbeiders gans om zeep op dat moment.
Iedereen begint nu stilaan te begrijpen dat dit waarschijnlijk het einde zal zijn van de werf en zelfs degene die er altijd in geloofd hebben beginnen nu ook te twijfelen in de toekomst. Het wordt nu stilaan steeds duidelijker dat er enkel terug is opgestart om alle scheppen nog af te werken omdat deze schepen nog een grote som geld opbrachten.

In oktober '94 word ineens alles duidelijk en staan we terug even ver als een paar jaar ervoor, van één ding zijn we echter allemaal zeker : ieder van ons is belogen, bedrogen en bestolen. En we zijn ook nu weer bereid om voor onze job te vechten en als het moet nog harder en langer dan vorige keer.

Twee van de schepen die nog moesten afgewerkt worden in het dok

   

02:14 Gepost in Boelwerf | Commentaren (1)