31-05-06

Meer in het ziekenhuis dan thuis 1998

Na de operatie werd het na een maand duidelijk dat er meer aan de hand was dan alleen de kapotte tussenwervelschijven want de pijn die ik er nu bij kreeg zat totaal op een andere plaats. Dus terug onder de scanner maar er was niks te zien dat we zal niet wisten dus stelde de arts voor om 3 maand rug revalidatie te doen en dit 3 keer per week. De eerste weken waren een ware marteling want alles aan mijn rug deed pijn en de pijn waarvoor ik feitelijk kwam werd er ook niet minder op. Na 2 maand zei mijn arts om er mee op te houden en verder te gaan met een pijndokter. Schrok wel even want had hier nog nooit van gehoord , had wel nog het geluk dat er in dezelfde kliniek zo'n afdeling aanwezig was dus moest me niet ver verplaatsen. Die dokter begon direct al datums vast te leggen voor behandelingen zoals facetinfiltraties en het opzoeken van mijn zenuwen in mijn rug om die eventueel te verbranden zodat ze geen pijn meer zouden doorgeven. Was een ganse waslijst met datums en zag daarop dat ik elke week bijna een dag in de kliniek zou gaan doorbrengen.
Toen we halfweg de onderzoeken waren wisten we reeds dat het niet makkelijk ging worden om iets te vinden en de pijnstillers werden steeds meer genomen. Op een dag moest ik speciaal naar de kliniek komen omdat er dan een professor uit Nederland was die gespecialieceerd was in het opsporen van zenuwen in het lichaam, want dat was nu juist het grote probleem bij me de dokters vonden onderaan in mijn rug geen enkele zenuw waar die feitelijk aanwezig zouden moeten zijn. Dat onderzoek zal ik noot meer vergeten want het werd geen lachertje maar uiteindelijk heeft het toch resultaat gehad want de oorzaak werd gevonden van al mijn ellende. Al de zenuwuiteinden onderaan in mijn rug waren aan het afsterven en dat was de reden van al de pijn, een oorzzak hiervoor wisten ze niet en er was maar één mogelijke oplossing maar de dokters waren niet zeker dat het ging helpen. Ze zouden de pijn onder controle proberen te krijgen met een neurostimulator, toen ik dat de eerste hoorde dacht ik wat voor een beest gaat dat zijn.
De proef daarvoor zou doorgaan in november van dat jaar en indien het werkte zou ik eerst moeten wachten op de goedkeuring van het RIZIV want het koste zo maar eventjes  €10.000. Toen begonnen ze me uit te leggen wat ze gingen doen : ze zouden 2 elektroden in mijn rug aanbrengen en die werden tegen het ruggemerg geplaatst en dan verbonden met een uitwendinge batterij die ik kon regelen als ik meer stroom zou willen hebben om de pijn te verminderen. Alles zou gebeuren onder plaatselijke verdoving omdat ik toen ze de electroden plaatsen ik moest kunnen zeggen of de tintelingen van de stroom op de juiste plaats waren namelijk daar waar ik pijn had. Alles viel nog redelijk mee en ik had geluk want de pijn was er een pak minder door en na 3 maand kreeg ik de goedkeuring van het RIZIV en kon de definitieve stimulator geplaatst worden. Het enige wat de stimulator feitelijk doet zijn de pijn prikkels van de zenuwen die naar de hersens gaan in het ruggemerg zoveel mogelijk doen afstoppen door die stroomstootjes van de elektroden, op die manier geraken er minder pijn prikkels in de hersens en voelt men ook minder pijn.

Plaatsing stimulator en verbinding met electroden

A: uitwendig bediening systeem om de stroom sterkte te regelen
B: de electroden (maar moeten er 2 zijn)
C: de batterij die ingeplant wordt in de buik en die ook na een aantal jaar onder plaatselijke verdoving vervangen moet worden omdat de batterij leeg is.

09:18 Gepost in Ziek | Commentaren (2) | Tags: etienne, neurostimulator, pijn

Commentaren

:-) wat ze tegenwoordig allemaal al niet kunnen hé
groetjes

Gepost door: Borriquito | 31-05-06

Hallo Ik hoop echt voor je dat dit goed mag lukken en de pijnen daardoor draagbaar worden, lief viv

Gepost door: viv | 31-05-06

De commentaren zijn gesloten.